Weblog: Auto te huur

Weblog: Auto te huur

Best trots ben ik. Het is dan wel geen enorm scheurmonster of echte icoon, maar mijn Opel Corsa staat er prima bij. Weinig kilometers op de teller, groot genoeg en voorzien van alle luxe die ik zocht. Een kleine twee jaar geleden tekende ik het koopcontract en rij ik sindsdien enkele duizenden kilometers per jaar. Schoonouders aan de andere kant van het land, een stedentrip op twee uur rijden of naar de woonboulevard in dat blauwe gebouw met die gele letters: mijn Corsa en ik rijden in de vrije uurtjes best vaak rond. Naar de werkbestemming alleen niet. Met een soepele verbinding, verkering in de randstad waar een uur parkeren enkele ribben uit den lijf kost en constante file-polonaise op de Nederlandse snelwegen heb ik besloten om elke dag het, jawel, openbaar vervoer te nemen. Hierdoor staat mijn Duitse vriend vaak stil. Eigenlijk zonde, bedacht ik me na enkele weken. Maar ja, wat moet je er dan mee?

Ik ging rondsurfen op het wereldwijde web en stuitte op een site waarmee je makkelijk je auto kunt inschrijven om hem te verhuren. Verhuren aan wildvreemden, wilde ik dat? Zelf ben ik zuinig op mijn spullen en rij ik het liefste elke meter zelf. Parkeren doen we op strategische plekken en schakelen gaat braaf onder de 3.000 toeren. Maar ja, hoe doet een ander dat? Zometeen ligt de versnellingsbak eronderuit en is de zijkant binnen de kortste keren een poffertjespan van alle parkeerschade. Na veel getwijfel kwam ik tot een besluit: hoe erg kan het zijn, waarom niet?

De speciale Snappcar-app gedownload, vier foto’s van de Opel geupload, een tekst over hoe ik het zie en een richtprijs. De Corsa en ik waren klaar voor verhuur. Wederom verstreek er een flinke tijd tot ik zondagmiddag ineens een sms kreeg: “X wil je auto aankomende donderdag graag huren, bevestig zijn aanvraag.” Wie A zegt, moet ook B zeggen. Met een lichtelijk nerveus gevoel drukte ik op de bevestig knop. De beste ochtend stond de man, die toevallig bij mij in de straat woont, voor de deur. Met een goede eerste indruk liepen we naar de auto en checkten we in. Na een korte uitleg over hoe de koplampbediening werkt, gaf ik mijn sleutel en reed X mijn auto van zijn plek weg. Daar ging hij: mijn auto in handen van een eigenlijk wildvreemde. Gelukkig moet je bij het inchecken veel informatie doorlopen, waaronder de code van zijn of haar rijbewijs. Nu had ik het geluk dat ik mijn auto verhuurde aan iemand uit dezelfde straat. Raar was het wel toen ik even later op mijn fiets naar het station reed lángs mijn eigen auto die nu tijdelijk van een ander is.

De dag verstreek, gevreesde appjes met “Beste Mitchel, ik moet je wat vertellen…” bleven uit en ’s avonds was het moment daar: ik kreeg de sleutels van mijn auto weer terug. Geen (extra) krasje te bekennen, terug een volle tank en een tevreden huurder. Na wat veren over het verbruik van de Corsa en het rijgedrag namen we afscheid. Hoewel het ontzettend makkelijk geld verdienen is, want anders gebruikte ik hem toch niet, en er eigenlijk niks aan op te merken valt, vind ik het lastig om de Opel nog eens te verhuren. Er zijn natuurlijk genoeg mensen die auto’s zien waarvoor ze ontworpen zijn: als een gebruiksvoorwerp. Helaas ben ik een te grote liefhebber of te voorzichtig op mijn spullen. Hoewel ik achteraf niks aan mijn auto zag of voelde, weet je nooit hoe ermee is omgegaan. Als mijn buurman nog eens gebruik wil maken van de Corsa lijkt me dat prima, maar aan een nieuwe wildvreemde geef ik de sleutels niet 1-2-3 af denk ik. Zit je hier allemaal totaal niet mee: ga er dan ervoor. Het is makkelijk verdiend, simpel geregeld én je helpt mensen er nog eens mee.

Best trots ben ik. Het is dan wel geen enorm scheurmonster of echte icoon, maar mijn Opel Corsa staat er prima bij. Weinig kilometers op de teller, groot genoeg en voorzien van alle luxe die ik zocht. Een kleine twee jaar geleden tekende ik het koopcontract en rij ik sindsdien enkele duizenden kilometers per jaar. Schoonouders aan de andere kant van het land, een stedentrip op twee uur rijden of naar de woonboulevard in dat blauwe gebouw met die gele letters: mijn Corsa en ik rijden in de vrije uurtjes best vaak rond. Naar de werkbestemming alleen niet. Met een soepele verbinding, verkering in de randstad waar een uur parkeren enkele ribben uit den lijf kost en constante file-polonaise op de …

Lees verder…

Via:: https://www.autoweek.nl/weblog/3272/auto-te-huur?utm_source=rss&utm_medium=rssdefault&utm_campaign=rssfeed

Categorieën: Nieuws - Overig

Reacties zijn afgesloten.